Czekając na wiosnę - Kwiatki i rabatki

Wczorajszy spacer nastroił mnie wiosennie i optymistycznie. Widzieliście już pierwsze przebiśniegi i krokusy? Słyszeliście śpiew ptaków? Wiosna jest tuż tuż! A skoro wiosna, pora pomyśleć o kwiatach do ogródków, na balkony i tarasy. Lubicie kwiaty? Ja bardzo. Musi być kolorowo i różnorodnie. Na razie jeszcze za wcześnie na sadzenie kwiatów, więc zapraszam Was na partyjkę gry Kwiatki i rabatki z serii Koala Mądrala bawi i uczy (Trefl). Kwiatki i rabatki to przyjemnie kolorowa prosta gra dla prostych ludzi. Coś w sam raz dla mnie, ale może i Wam się spodoba.

Moc wyobraźni a racjonalizm - "W moim brzuchu mieszka jakieś zwierzątko"

W jakie niezwykłe historie wierzyliście jako dzieci? Każdy ma coś takiego - że z połkniętych pestek wyrosną w brzuchu drzewa, że w telewizorze mieszkają małe ludziki, że śledzi nas księżyc. Albo że w naszym brzuchu mieszka zwierzątko, które trzeba karmić. Grzegorz Kasdepke zainspirował się właśnie takim przekonaniem pewnej dziewczynki i dzięki temu powstała książka "W moim brzuchu mieszka jakieś zwierzątko".

"Filip i mama, która zapomniała"

Znowu się na tym złapałam. Poranny pośpiech, poganianie, stres i wizja spóźnienia zamieniają mnie w prawdziwą terrorystkę. Co rano to samo! Podobnie jest z mamą Filipa z książki Piji Lindenbaum. "Filip i mama, która zapomniała" to opowieść o relacjach rodzica z dzieckiem, o (nie)dostrzeganiu drugiej osoby i jej uczuć. O tym, jak łatwo w codziennej bieganinie zapomnieć o tym, co ważne. 

"PROSZĘ MNIE PRZYTULIĆ"

Po pierwszym tygodniu września, gdy z powodu rozłąki, poznawania nowych miejsc i ludzi oraz nowych obowiązków targają nami skrajne uczucia, ratujemy się sesją wieczornego przytulania. Nasze lektury w tych dniach powinny być ciepłe, miłe i przyjemne. Żadnych trudnych tematów! Chcemy wyłącznie bliskości i ciepła. Dlatego dzisiaj czytamy "Proszę mnie przytulić".

"Kamyki Astona" - dzieci widzą więcej

Zaczęła je zbierać, gdy tylko nauczyła się chodzić na własnych nóżkach. Najpiękniejsze zabierała ze sobą do domu. Z placu zabaw zawsze przynosiła białe, z gór przywoziła te o niezwykłych kształtach, a znad morza oczywiście te najbardziej gładkie i kolorowe. Przez ostatnie pięć lat przez Poddasze przetoczyła się niezliczona ilość KAMIENI.